De horizontale tijd stimuleert onze lichamen en hersenen om zich in een wedren van plannen, prestaties en constante verbeteringen te storten. De verticale tijd is gevoelsmatig, innerlijk, kostbaar en nuttig. Waarin we met onze liefde en met onze gedachten in onszelf keren. Momenten die gewijd zijn aan verdieping, verbondenheid en creativiteit.

Ideeën lopen in een organisatie op zijn minst twee keer de kans om afgeschoten te worden. Bij het prille begin via ‘ja maar’ gedrag. Een tweede keer wanneer medewerkers hun uitgewerkt idee aan de man willen brengen. Veel ideeën zijn goed maar worden slecht verkocht. Zo kwam een collega ooit zijn idee presenteren. Prima idee maar slecht gebracht.

In elke organisatie is er wel iemand met een half idee. En misschien zit in een andere afdeling iemand die het andere halve idee heeft. Als deze mensen er nooit met elkaar over praten, dan blijft het bij halve ideeën. Die halve ideeën samen laten komen, kan via een ideeënforum. Een plaats waar medewerkers hun ideeën kunnen posten. En waar andere collega’s er kunnen op reageren. Of de ideeën versterken zodat ze aan de streep raken.

Al meegemaakt? Je komt ’s avonds thuis van het werk en je vraagt je af wat je die dag gedaan hebt. Je bent heel de dag druk bezig geweest met branden blussen, mails beantwoorden en anderen vooruit helpen. Maar je eigen werk? Dat is blijven liggen. Die presentatie voorbereiden, die offerte de deur uit krijgen of dat aanslepend probleem aanpakken, daar had je geen tijd voor. Wedden dat veel van je collega’s hetzelfde gevoel hebben?

Design Thinking. Je hoort het tegenwoordig veel. Maar wat houdt het precies in? Letterlijk betekent het: denken als een ontwerper. Als een designer een nieuw concept, product of dienst bedenkt, dan gaat hij door een aantal logische en creatieve stappen. Die stappen behoren niet alleen toe aan een ontwerper, iedereen kan er zijn voordeel mee doen.

Toen ik vroeger amateurvoetbal speelde, droomde ik ervan om een marathon te lopen. Nu is dat geen goed idee als je competitie speelt. Je zou wel eens gekwetst aan de start van het nieuwe seizoen kunnen staan. Dus had ik een excuus om er geen te lopen. Tot ik in 2009 al enkele jaren gestopt was met voetballen en van die uitgestelde intentie last kreeg. Ik besloot om mij in te schrijven voor de marathon van Torhout, vertelde aan al mijn vrienden dat ik er een ging lopen en begon te trainen. Geen weg terug.